Dichtbij

De woorden en ik.

een stukje uit het mooiste boek

'Op een dag, toen we in een park zaten, legde hij me uit dat we allemaal een bepaald idee van onszelf hebben, misschien maar een vage schets, onduidelijk, maar uiteindelijk zijn we geneigd een bepaald idee van onszelf te hebben, en de waarheid is dat we dat idee vaak laten samenvallen met  een bepaald denkbeeldig personage waarin we onszelf herkennen.'
'Zoals?'
Rebecca dacht er even over na.
'Zoals iemand die naar huis wil maar de weg niet meer kan vinden. Of iemand anders die de dingen altijd net iets eerder ziet dan de rest. Dat soort dingen. Dat is wat we van onszelf kunnen aanvoelen.'
'Maar dat is onzinnig.'
'Nee. Het is onnauwkeurig.'
Het oudje staarde haar aan. Je kon zien dat hij echt zin had om het te begrijpen.
'Jasper Gwyn heeft me geleerd dat we geen personages zijn, we zijn verhalen,' zei Rebecca. 'We blijven hangen bij het idee dat we  een personage zijn dat verwikkeld is in God weet wat voor avontuur, ook het meest eenvoudige, maar wat we moeten begrijpen, is dat wij het hele verhaal zijn, niet alleen dat personage. We zijn het bos waarin hij wandelt, de slechterik die hem bedriegt, de chaos om hem heen, alle mensen die voorbijkomen, de kleur van de dingen, de geluiden. Kunt u dat begrijpen?'
'Nee.'
'U maakt lampjes, is het u ooit overkomen dat u een licht zag waarin u zichzelf herkende? Dat u echt helemaal was?'
Het oudje dacht terug aan een brandend lantaarntje bij de deur van een cottage, jaren geleden.
'Eén keer,' zei hij.
'Dan kunt u het dus wel begrijpen. Een licht is alleen maar een stukje van een verhaal. Als er een licht bestaat dat is zoals u, dan zal er ook een geluid zijn, een straathoek, een wandelende man, een heleboel mensen, of slechts één vrouw, dat soort dingen. U moet niet ophouden bij het licht, denk ook aan alle ander dingen, denk aan een verhaal. Kunt u begrijpen dat het bestaat, ergens, en dat als u dat verhaal zou vinden, dat dat dan uw portret zou  zijn?'
Het oudje maakte een van zijn typische gebaren. Het deed denken aan een vaag ja. Rebecca glimlachte.

-Mr Gwyn, Alessandro Baricco

humansofnewyork:

"One of the magical things about theater is that it gathers a crowd of people in a quiet space, and each member of the audience gets to see how people respond differently to the different things being said on stage. The person next to you will laugh at something that you’d never think of laughing at, and you’ll get a glimpse into all the different ways of viewing the world. Unfortunately, so much theater today is less nuanced. It gives you a large dose of one way of thinking, in hopes of getting as many of the same type of people into the theater as possible."

humansofnewyork:

"One of the magical things about theater is that it gathers a crowd of people in a quiet space, and each member of the audience gets to see how people respond differently to the different things being said on stage. The person next to you will laugh at something that you’d never think of laughing at, and you’ll get a glimpse into all the different ways of viewing the world. Unfortunately, so much theater today is less nuanced. It gives you a large dose of one way of thinking, in hopes of getting as many of the same type of people into the theater as possible."

09/06

'Je drinkt je koffie net zoals je je leven leidt,' zei ik.
We waren net terug van een lange strandwandeling en het was veel te koud geweest voor een zomerdag. De wind had het zand genadeloos tegen onze gezichten gesmeten en had vuurrode vlekken getekend op onze wangen.
‘Je blijft maar suiker nemen om de bittere smaak te verbergen. Je proeft zelfs niet even.
En je denkt dat je gelukkig bent op die manier. Dat je het goed vindt zo, maar uiteindelijk zal je nooit weten hoe koffie nu echt smaakt. Hoe het allerbitterste op de bodem van een kopje je soms gepijnigd doet grimassen. Die lichte tinteling die razendsnel door heel je lichaam trekt. De smaak die nog uren in je mond blijft plakken. Dat zal je allemaal nooit weten als je die verdomde suiker niet eens aan de kant zet!’
Ze schrok van mijn plotselinge stemverheffing. Ze zoog haar bovenlip zachtjes naar binnen en sloot haar ogen. Dat deed ze altijd als ik haar kwaad had gemaakt.
‘Misschien hou ik helemaal niet zoveel van koffie als jij denkt,’ zei ze zachtjes.

27/06/2014

En ik zeg dat je niet weet wat het is om verdriet te hebben. Dat je niet weet hoe het is om haar elke keer met minder haar te zien. Om te voelen hoe ze het elke keer een beetje meer heeft opgegeven. Om haar elke keer een stukje meer te verliezen.

En dat je niet kan begrijpen hoe schuldig ik me voel, omdat ik niet ieder uur haar hand vasthoud. Omdat ik niet zeg hoe graag ik haar zie en omdat ik niet kan doen alsof het allemaal oké is.

Omdat ik godverdomme zo weinig woorden heb als ik bij haar ben en omdat ik zo bang ben om te huilen

en omdat ik wil dat alles nu om haar gaat.
Niet om mij.

18/06

'Ik blijf wel eeuwig alleen',zegt ze, 'en koop een kat. Je weet wel zo een grijze met van die grote ogen. Zoals die van jou. Je kat bedoel ik, niet je ogen.'

Ze is het soort meisje waar men liedjes over schrijft.

'Rebel, rebel.'

Mijn kat is inderdaad een mooie. Dik, verwend en één en al donzigheid.
Het soort kat dat reclame maakt voor Sheba.

Toen we acht waren, spraken we af dat we eender welk toekomstig huisdier Nuggets zouden noemen. Behalve als het een kip was. Dat leek ons niet gepast.

'Liefje, je bent het mooiste meisje dat ik ken en je weet het zelf ook. Je hebt lange bruine krullen, waar ik serieus een moord voor zou plegen, en eindeloze benen. Net als die vrouw van die Sheba reclame.'

Ze lacht even, maar slaat haar ogen snel weer neer. Ze houdt van verdriet. Ze houdt ervan als ik haar troost en complimentjes geef om haar op te vrolijken.

'Everybody hurts.'

Ik laat haar maar, ik ben al blij dat ze er is.

Anoniem asked: Madam Pimburki, gij zijt een buitengewoon begenadigd stilist, en u beheerst de kunst van het observeren als geen ander. De toon van uw schrijfsels doet me vaak denken aan de grote Russiche schrijver Tsjechov, in wiens verhalen het meest essentiële doorgaans TUSSEN de regels te vinden was... Hopelijk zult ge al uw talenten nog meer kunnen ontwikkelen, en ik wens u in ieder geval heel veel wijsheid en schrijfplezier toe! Met vriendelijke groet, een lezer uit een buurland.

Wauw bedankt! Wat een supermooi compliment! De ideale opkikker met een examen wiskunde in het vooruitzicht.